Onwennig talm ik mijn rechterhand
geschalpt over je linkerborst te leggen
gebaar reeds sedert veertig jaar vertrouwd
dat je lieve mond nooit nee deed zeggen.
 
Wat vroeger teder welven was is weg,
een vriend heeft het weemoedig weggesneden,
je bloost en houdt je lippen afgewend,
nooit hebben ogen elkaar zo gemeden.
 
Vrees niet, voel jij je armer, ik blijf rijk
je dient wat ijlte werd niet te verstoppen,
ik weet, het enige wat altijd telt
je hart dichter bij het mijne kloppen.

Karel Jonckheere