Welke zorg is wetenschappelijk, maatschappelijk en etisch verantwoord?

M. Lemiengre

Wat is de positie van de huisarts in Vlaanderen bij de start van deze nieuwe eeuw? De huisarts is een hooggeschoolde universitair die zich ijverig blijft navormen. Hij is vele uren beschikbaar voor zijn patiënten. Deze inzet wordt door de patiënten zeer gewaardeerd. Hij werkt nog meestal solo met een zeer beperkte of helemaal geen logistieke ondersteuning.

Huisarts Nu 2001;30(1):2-3 

D. Mermans

Wereldwijd neemt de behoefte aan antistollingstherapie toe. In België wordt die therapie deels opgestart in kliniekverband en in mindere mate in de huisartsenpraktijk. De opvolging is, anders dan bij onze noorderburen en in Groot-Brittannië, vooral een huisartsentaak. Vandaar een poging tot evaluatie bij een groep huisartsen in het centrum van Antwerpen.

Huisarts Nu 2001;30(1):4-9

D. Mermans

Het aantal patiënten dat antistollingstherapie volgt, neemt sterk toe. Een regelmatige verbetering van de therapieschema's en een audit van de klinische praktijk is dus noodzakelijk. Er is een aanzienlijke vooruitgang geboekt door de rapportering van de protrombinetijd (PT) als een International Ratio (INR).

Huisarts Nu 2001;30(1):10-16

Ervaringen en informatiebehoeften

N. Boffin, R. Maes, R. Caris alias Reynders, L. Pas

Hoe vaak worden huisartsen met kindermishandeling in de praktijk geconfronteerd en hoe pakken ze dit aan? Hierover zijn geen gegevens bekend. Daarom werd een enquête opgesteld, waaraan 250 huisartsen meewerkten. Ongeveer de helft van hen had de voorbije vijf jaar een vermoeden van kindermishandeling.

Huisarts Nu 2001;30(1):17-21

Samenwerken en management in duo- en groepspraktijken

D. Grouwels, J. Goedhuys

Op de eerste lijn worden steeds meer groepspraktijken, associaties en samenwerkingsverbanden opgericht. Hierbij komen heel wat aspecten kijken: welke visie heeft de groep op de praktijk, hoe verloopt de communicatie, hoe richt men de praktijk in, wat zijn de financiële en juridische complicaties,... ?

Huisarts Nu 2001;30(1):22-27